Sabato a Bologna

Vanochtend naar de markt geweest op het Piazza XX Settembre, aan het eind van de Via Indipendenza. Heerlijke kaas, tomaten, olijven, brood en gaat u maar door. Overal mag je dingen van proeven, dus ik heb zo mijn eerste truffelsensatie gehad en uiteindelijk een homp brood en een zakje Taralli (soort zoute knabbeltjes van luchtig brooddeeg) gekocht. Lekker met Nutella!!

Vanavond was er in de Chiesa Evangelica een orgelconcert en werd ik ingeschakeld om de bladzijden om te slaan (‘voltare le pagine'). Organist was Robin Walker, aardige Engelsman die al twee jaar in Florence woont en met wie ik mooi kon roddelen over de italianen. Het concert zou om 17u beginnen, maar om 17.10 kwamen de eerste mensen pas binnengestommeld dus maar gewacht tot 17.30 tot er genoeg volk zat. Was wel een leuk concert en als dank nog een mooi cd'tje gekregen. Ohja, de organist (ja, die ene die rookt en drinkt bij t orgel) verwacht me morgen boven bij het orgel, ik moet waarschijnlijk ook een psalmpje spelen. Allora, va bene.

En na het concert was er weer leuke commotie in de binnenstad; een of andere politieke groepering (communisten?) was aan het protesteren tegen de fascisten. Ze hadden het kruispunt van de Ugo Bassi en Via Indipendenza geblokkeerd, dus bij de bushaltes stonden ook hordes mensen te wachten. Politie en ME stonden ook paraat. Altijd wat leuks te beleven in de binnenstad hier :)

Festa delle Donne

Vandaag is het 8 maart en dat betekent hier ‘Festa delle donne' oftewel; het feest van de vrouwen! Een speciale dag voor de vrouw.. nou, dat tref ik dan mooi. Mijn feestje begon gisteravond al met een uitnodiging van twee orgelstudenten om samen een hapje te eten. Ook een vrouw van middelbare leeftijd ging mee (na zang en piano studeert ze nu ook orgel). Zij is een echte Bolognese oftewel een DOB zoals ze dat hier noemen (Denominazione di Origine Bologna) en zij nam ons mee naar een typisch Italiaans restaurant/bar. Ergens in een achterafstraatje met het uiterlijk van een groezelig café waar ik zelf nooit naar binnen was gestapt. Het eten was echter prima: crostini (geroosterde broodjes met stukjes tomaat, kaas, ansjovis, ham, champignon etc.), kleine worstjes en patatjes met rozemarijn uit de oven. Het was erg gezellig en ik heb weer veel italiaans bijgeleerd, o.a. de meest slechte woorden uit het bolognese dialect. Dit laatste wel met het verzoek om het echt alleen te gebruiken wanneer niemand het kan horen. Als toetje hebben we een ijsje gehaald bij de beste ‘gelateria' van de stad, een paar straatjes achter het Piazza Maggiore en met (volgens de DOB) de lekkerste smaak (‘il sole'). Een bijzonder geslaagde avond!

En vandaag kreeg ik, toen ik iemand een hand gaf, er plotseling ook een kus opgedrukt. Zo gaat dat dus op 8 maart hier. Ook krijgen vrouwen vandaag speciale gele bloemetjes, Mimosa. Die zie je plotseling overal en de straatverkopers verkopen i.p.v. rommel en kranten nu ook Mimosa. 's Ochtends had ik orgelles en Maestro Macinanti was erg ‘contento'. Uiteraard was ik hier ook erg content mee en i.p.v. een broodje Nutella heb ik een heerlijke pizzapunt gehaald (bij Due Torri) en in het zonnetje op het Piazza Maggiore opgegeten. Pizzeria Due Torri is een van de beste van de stad, het is er áltijd druk en voor E1,50 krijg je een grote punt pizza (geen Amerikaanse shit), gewikkeld in een vetvrij papiertje. Jammie!

Vanmiddag wilde ik studeren in de kerk maar toen bleek dat het orgel bezet was. De organist was samen met een klarinettist aan het repeteren. Ik wilde voorzichtig vragen wanneer ze klaar waren, maar werd naar boven geroepen, ze lastten een pauze in en ik kreeg een bekertje wijn aangeboden. Dit niet vanwege 8 maart, maar de organist drinkt en rookt er sowieso op los. De lege bierblikjes en ashoopjes liggen letterlijk bij het orgel. Ze waren erg hartelijk, ik ben uitgenodigd (zeg maar: verplicht te komen) voor hun concert in Rimini en ook neemt de organist me graag mee naar Venetië. Daar is hij geboren en zijn de orgels nog véél mooier. Bij het afscheid niet zomaar een koele handdruk maar twee dikke zoenen.
Van dit soort mooie ontmoetingen kan ik ontzettend genieten. De meeste Italianen die ik heb ontmoet zijn heel hartelijk en vriendelijk en je hebt direct écht contact waarbij je gerust al je emoties kan laten gaan. Of zoals de maestro vanochtend nog zei: ‘Ooh, jullie noordelingen zijn ook veel te koud'.

Allora, het was een mooie dag en nu staat de apple-crumble in de oven. Cari saluti!

Ciao Lucio!

Poeh, er is de afgelopen week weer zoveel gebeurd dat ik niet meer weet waar ik moet beginnen. Laat ik eerst vertellen van dé verrassing van de week. Zaterdagavond liep ik door het centrum over de Via Zamboni, erg druk in de stad en net mn buikje rond gegeten met een onbeperkt buffet voor 8 euro. Hoor ik plotseling iemand ‘Anna' roepen. Kleine kans dat het voor mij was, er heten hier zoveel mensen Anna, maar ja hoor, het was een mede-cursiste van mijn cursus Italiaans uit Groningen!! Dat was wel héél bijzonder. Zij hield net een paar dagen vakantie in Bologna en wist natuurlijk dat ik hierheen vertrokken was. En ze had nog naar me uitgekeken, maar dat ze mij tussen alle studenten en met mijn 'italiaanse look' toch herkend heeft vind ik knap. Leuk even gebabbeld en uiteraard de hartelijke groeten gedaan aan de rest van de groep in Ollanda.

Verder stond Bologna de laatste dagen op z'n kop vanwege het plostelinge overlijden van Lucio Dalla. Deze volkszanger was een rasechte Bolognees en bij de mensen erg geliefd. Zijn liedjes (die de laatste dagen over het Piazza Maggiore schalden) zijn ook typisch italiaans en wel leuk en aangenaam. Mensen stonden uren in de rij om hem de laatste eer te bewijzen en het Piazza Maggiore was één grote sliert wachtende mensen. Er hangt een groot doek met zijn portret en ‘Ciao Lucio' erop. Ook voor zijn huis ligt een zee van bloemen. Vandaag was de begrafenis in de San Petronio en het zag er zwárt van de mensen. Ik heb het hier nog nooit zo druk gezien, wel zo'n 20.000 mensen. Het centrum was ook afgezet voor auto's dus mensen liepen midden over de brede Ugo Bassi en ik met mn fietsje erdoorheen laveren. Ik heb nog een poosje staan luisteren naar de priester die de dienst deed (het was op grote schermen te volgen). ‘Een groot man heeft ons verlaten, Bologna heeft een zoon verloren' werd beantwoord met luid applaus. Bijzonder om mee te maken.

Verder heb ik Rineke en Jenny helaas weer uit moeten zwaaien die hier een weekje op vakantie waren. Het was werkelijk fantastisch, altijd gezellig en veel leuke dingen gedaan. O.a. Venetië en Florence bezocht (zie de foto's voor een impressie), Bologna doorkruist, lekker gegeten (ijs, pizza en pasta), de klim naar San Luca gemaakt met uitzicht over Bologna en héél véél zonuren gemaakt. Voor Nederlandse begrippen was het gewoon hartje zomer.

C'è il sole!

Vandaag was een fantastisch mooie dag in Bologna. Lentezonnetje en een graadje of 17C. Dus wat doe je dan als er een les van twee uur uitvalt? IJsje kopen en in de zon op het Piazza Maggiore genieten :)

Ik zit nu ruim een week hier in Bologna en kan zeggen dat ik me al echt thuis voel. Het Italiaans gaat steeds beter en ik hoop volgende week nog te beginnen met een extra cursus. Bologna met zijn oude vrouwtjes, studenten, piazza's en portici, pizza- en pasta-afhaaltentjes; ik heb het echt in mijn hart gesloten.Ook met mijn huisgenoten heb ik leuk contact en wat betreft cultuur en muziek is er genoeg te beleven. Donderdagavond ben ik weer naar een concert geweest (Winterreise van Schubert), prachtige uitvoering en nog gratis ook. En woensdag heb ik de Tagliavini-collectie in de San Colombano bezocht. Meneer Tagliavini is een oudere maarwereldberoemde klavecinist en de Gustav Leonhardt van Italie. Hij heeft een indrukwekkende collectie muziekinstrumenten verzameld die nuis ondergebracht in dit museum. Niet alleen de klavecimbels waren prachtig, ook de kerk zelf is fantastisch gerestaureerd en het geheel veroorzaakt een soort ontroeringvanwege alleschoonheid. Toevallig kwam ik daar ook Liuwe Tamminga nog tegen (2e keer in één week). Echt een aanrader voor wie van oude muziek en kunsthoudt en in de buurt van Bologna komt, en de entree is nog gratis ook. Ik zal er nog vaak te vinden zijn!

ps. zie de foto's onder kopje 'Musea'

Operatie fiets

Het openbaar vervoer is hier erg goed geregeld maar toch is het wel zo handig om een eigen fiets te hebben. Dat is sneller, goedkoper en eigenlijk ook leuker om de stad te doorkruisen. En hoewel scooters veel populairder zijn zie je toch wel wat fietsers. In de fietsenwinkels kosten tweedehands fietsen minstens E90 en dat vond ik veel te veel. Volgens Mohammed was dé manier om hier aan een fiets te komen: naar een bepaald piazza gaan en daar wachten tot er iemand voorbij loopt die ‘bici, bici' sist. Dan bied je 20E en heb je een mooi fietsje. Soms moet je een uur wachten maar hij had binnen tien minuten een fiets. Ook weet je dan zeker dat je een gestolen fiets hebt. Ik vond dat uiteraard moreel verwerpelijk, maar wie stond er vanmiddag op een piazza te wachten op fietscriminelen? Ja, dat was ik...
Stond ik daar met m'n goeie gedrag... Het was wel een bijzondere ervaring. Gespitst op mensen die er wat sjofel uitzien en tegelijkertijd niet willen opvallen maar wel gezien willen worden. Er kwamen genoeg louche figuren voorbij, maar niemand die mij een fiets aanbood. Na een half uur kleumen had ik het wel gezien en vond mezelf gespaard van criminele praktijken.
Toen ik vervolgens op internet ging kijken kwam ik nog een aantal fietsadvertenties tegen en in mijn beste Italiaans kon ik met een verkoper een afspraak maken voor vanavond om een fiets te bekijken. Hij vroeg me naar het Piazza dei Martiri te komen en daar zou hij me komen ophalen. Zo gezegd zo gedaan en ik ging met hem mee naar zijn huis. Ik kreeg het nu wel wat benauwd want de man zag er wat sjofel uit. We gingen naar een appartementencomplex en daalden vervolgens af naar de kelder waar een heel gangennetwerk van hokjes en opbergruimtes was en waar het licht ook nog eens om de zoveel tijd uitviel. Ik zei voor de grap dat het wel de Catacomben leek, maar vond het helemaal niet zo grappig. Het bleek wel mee te vallen; de man haalde uit zijn hokje een fiets tevoorschijn en ik heb er een rondje op gereden en hij deed het prima. Voor 35E had ik een fiets!
Voor Hollandse begrippen is het echt een lelijk ding, maar dat is in Italië normaal en ik ben er superblij mee. Met mijn kersverse nieuwe fiets ondernam ik de terugtocht en het heeft bijna een uur geduurd om naar mijn eigen huis terug te komen. Ik was namelijk in een gebied van de stad beland dat ik nog niet goed ken en na een paar straten was ik al verdwaald. Ik heb zelfs (mét kaart in de hand) een rondje gereden en de moed zakte me in de schoenen. Het was laat en ik was moe en oh wat was ik blij toen ik eindelijk weer iets bekend tegenkwam. En daar ging ik, hupsakee, over de Ugo Bassi, langs de Due Torri, door de Strada Maggiore en de Porta Maggiore naar huis. Ik voelde me de koning te rijk, al hobbelend en gaten ontwijkend, fietsend door Bologna!

ps. voor een foto, zie de fotoserie 'Dagelijks leven'

Een dagje regen

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Maandag was een dag dat het allemaal tegen zat. Ten eerste de hele dag regen. Dat heeft wel het voordeel dat de sneeuw wat smelt en gelukkig kun je in Bologna meestal onder de ‘portici' lopen zodat je droog blijft. Maar mijn gympen bleken helaas niet waterdicht dus had ik natte en vooral heel koude tenen.
Ik was op tijd naar het Conservatorio gegaan om daar orgel en clavecimbel te kunnen oefenen, maar weer was alles bezet. Er was alleen nog ergens in een leslokaal een piano vrij waar ik een uurtje op heb gespeeld. Ik denk dat alle studenten thuis oefenen en alleen naar het Conservatorio komen voor de lessen. Verder wilde ik graag de koordocent (Maestro Parmiggiani) spreken om te vragen of ik mee kon doen met het koor. Hij zou om 13u aanwezig zijn, maar dat werd natuurlijk pas 13.45. Enfin, ik mag nu meezingen met de ‘Chichester Psalms' van L. Bernstein en dat is wel een mooie buit natuurlijk :)
Thuisgekomen; nat en moe, was de verwarming uiteraard nog steeds niet gemaakt. 's Avonds was ik uitgenodigd door mijn Franse huisgenoot voor een feestje van een Belgisch meisje. Hijzelf was er al heengegaan en had mij het adres en zijn telefoonnummer achtergelaten. Nadat ik al mijn moed bij elkaar had geschraapt ging ik op pad. Het adres was in het centrum, dus geen probleem maar ik was per ongeluk één halte te ver uitgestapt dus kon weer een eindje lopen. Uiteindelijk de goede straat gevonden maar kon het huisnummer nérgens ontdekken. Het sprong zomaar van nummer 10 naar 18 en natuurlijk moest ik bij 12 zijn. Ik heb mijn Franse huisgenoot nog een paar keer gebeld en gesmst maar hij reageerde niet en ik ben maar weer huiswaarts gegaan. Later bleek dat hij een verkeerd huisnummer had doorgegeven. Misschien was het ook wel goed dat ik het feestje miste want de Fransman heeft vannacht niet in zijn eigen bed geslapen...

Il Concerto

Zaterdagavond was er in de ‘Regia Accademia Filarmonica di Bologna' een concert met een quintetto (2 violen, altviool, cello en piano) dat kamermuziek van Franck, Webern en Brahms speelde. Op de valreep vroeg ik mijn Iraanse huisgenoot (Mohammed) mee en die vond het een prima idee.

Het spektakel vond plaats in de ‘Sala Mozart' van het Palazzo Carrati. Dit is een klein intiem zaaltje waar W.A. Mozart nog heeft gespeeld. Het publiek bestond vooral uit oudere dames, heerlijk damesachtig gekleed, soms begeleid door de oudere heer. Mohammed en ik trokken de gemiddelde leeftijd in ieder geval flink naar beneden. Het concert was aangenaam; er werd enthousiast gemusiceerd en mijn aandacht werd vooral getrokken naar de pianist. Dit was een volle italiaan, sterk behaard en met een dikke grijns op zijn gezicht waardoor ik erg aan Boris Beer moest denken. Tijdens het spelen zat hij breed te grijnzen naar zijn ensemblegenoten, te knipogen naar de cellist en gewoon te praten met zijn bladzijdeomdraaier. Het plezier straalde er vanaf. Tijdens het concert realiseerde ik met dat ik écht in Bologna en gewoon tussen de italianen zit... bijzondere gewaarwording.

Mohammed vond het ook een bijzondere ervaring. Dit was zijn tweede klassieke concert ooit, hij vond het erg leuk en noemde mij vanwege dit lumineuze idee een ‘geschenk uit de hemel'. Tijdens de pauze had ik het over het pijporgel dat achter op het podium stond en pas na enkele ogenblikken begreep hij wat ik bedoelde. Hij dacht dat het een soort versiering was in plaats van een instrument. Van verbazing gaf ik zo'n harde gil dat de dametjes voor mij zich omdraaiden en me vriendelijk vermaanden om toch vooral beschaafd te converseren (‘Sono giovani eh..'). Ik probeerde wat uit te leggen hoe een orgel in elkaar zat en dat het ook toetsen had zoals de piano. Mohammed: 'Dan moet je zeker wel hard heen en weer rennen van de toetsen naar de pijpen'.

Na afloop in een studentenrestaurant mijn eerste bord ‘Tagliatelle Bolognese' in Bologna gegeten. Erg gezellig en echt op z'n italiaans. Het eten was buonissimo en de avond was erg geslaagd.

Dag 2

Ciao a tutti!
Na weer een koude nacht (kachel nog niet gemaakt, maar het schijnt wat te wennen want het leek warempel íets minder koud dan gisteren...) weer op tijd op pad, want 'puncto' 10 uur had ik een afspraak in de Santa Maria dei Servi. Daar zou ik met de organist overleggen om op het orgel daar te kunnen studeren. Maar nergens was de organist te bekennen, alleen wat vrome voorbijgangers. Na een half uur in de kou (in de kerk adem je zelfs wolkjes) gaven we het op, hopelijk komt er binnenkort nog een kans.
De rest van de middag hebben we de stad doorgeslenterd en musea bezocht. Allereerst het Museo della Musica, met de mooie collectie van padre Martini. Erg leuk en interessant en het zal niet mijn laatste bezoek geweest zijn. Vervolgens hebben we de Pinacoteca bezocht. Dit is het nationale kunstmuseum van Bologna bestaande uit een afdeling 'Cinquecento' met véél fresco's en een afdeling 'Barocco'. Erg mooi allemaal maar na de vele, vele Maria's + kindeke Jezus en de één nog vromer dan de ander konden we even geen devote gezichten meer zien. Vervolgens bezochten we nog de 'Kunstacademie' en de Basilica San Petronio. Dit is een van de grootste kerken ter wereld met twee bijzonder mooie en oude orgels (1476 en 1596). De San Petronio vormt samen met het grote plein ervoor (Piazza Maggiore) het hart van Bologna.
Aan het Piazza Maggiore zit ook de ‘Sala Borsa', de Bibliotheek. Ook dit is een erg mooi gebouw met op de begane grond een doorzichtbare vloer waardoorheen je de oude fundamenten van de stad kunt zien liggen. In de Sala Borsa lezen ouderen rustig hun krantje en kunnen studenten studeren en opdrachten maken. Om de tijd wat te overbruggen en om uit te rusten hebben we nog een uurtje in ‘la Feltrinelli' doorgebracht. Dit is dé boekenwinkel van Italië. Ook hier zitten studenten te werken en zijn er bankjes waar je lekker kunt zitten en lezen.

Aan het eind van de dag moest Josien weer richting het vliegveld om terug te vliegen naar Nederland. Nu ben ik dus echt ‘da solo'. Bologna, sono qui!